XESÚS

Pontevedra, ao 17 de da Maio de 2010

Uxío forte e valente,

vóa silandeiro

Polos ceus do Caurel limpo.

Uxío Nononeyra

Voz galega inesquecicible,

Fonte aberta a calidade poética

                                              A XESÚS  PORTAS FERRO

Sempre estás no lugar que ocupas, prudente,

Vencellado ao mundo da cultura galega

E a música fonda que cura as dores  tremendas

Das almas feridas polo tempo inaudito.

Véxoche hoxe, có sorriso aberto.

Sentado nunha silla sencilla.

De pernas  cruzadas

Todos estades contando contos,

Aquelo que nos chama

As esquencer a dureza do tempo e o sufrimento

A túa esquerda unha neninha no colo da súa mae.

Un sorriso infantil, un ser do futuro inacabado,

Todos levades papeis nas máns ateigas de letras de contos

As máns cheas de papeis fantásticos,

Con ledicia, para soñar en voz alta.

Será a vida un conto enteiro

Que non sabemos como rematará?

Caras felices, todos eles e elas formando

Unha humana roda e conta os contos máxicos

Non aos  abusos da vida cotiá

Non  as metiras ferintes cotiás,

Deixádeme xunguirme a esa roda máxica

Querido Xesús: a vida é un conto chinés.

Despóis de escribirche  a tí Querido Xesús:

Os que  creemos no idioma galega.

Marchamos a Compostela

A reinvidicar o que nos pertence,

O noso querido idioma galego

Rexeitado polo complexo e a incultura.

Percorremos as Rúas da Cidade, berramos outo,

Reivindicando o que nos queren roubar,

Aquelo que nos pertence por herencia  propia,

Namentras X. L. Méndez Ferrín e Feijóo

Corpartían foto para dous nas Terras de Novoneyra,

Foto chamativa ou dos polos opostos.

Hoxe, ti Xesús, voltaches, ao diario

A dirixir aos túa Coral,

Tiñamos algo importante que celebrar

O Día das Letras Galegas

O Ensalzamento do Universo Novoneira,

As alfombras de Frores da Asocoación do Burgo

O galego, Xesús, nuncá morrerá, abofé.

Vaia co meu agarimo para tí.

                      Miguel   Dubois

ADICO ESTE POEMA A VERÓNICA GUERIN

RONNIE

VERÓNICA GUERIN
RONNIE Este poema adicada a Verónica Guerin, Ronnie, periodista irlandesa.

Pontevedra, ao 4 de maio de 2010.

Coraxe dabondo e valentía suprema e persintente

Na percura da verdade oculta da maldita hipocresía

Gardada nas gavetas do esquenzo permitido

Non non acougou có medo paralizante nunca xamáis; sempre,

Foi valente clara e decisiva e constante,

Diante dunha mafia tremenda amiga da fonda morte,

Das armas de matar pola tolemia dos narcotraficantes.

Loitou atá o derradeiro momento da súa vida ,día a día,

Entrevista a entrevista,

Preguntando polos barrios baixos dublineses

Interrogando aos camellos matarifes,

E a xuventude doblegada a unha xiringa asasina

Perseguida constantemente,

Maltratada polo Gran Capo

Posuidor da Masión Debida

Posuidor de fermosos cabalos

Gañados a conta da saúde pública e xuvenil.

Atacada na súa casa, soia, Verónica

Por un maldito pistoleiro asasino

No que a vida, de feito espantoso

Quitáronlle, como quen arrinca

A un ser humano vital e elemental

Da plea laboura a prol da integridade da verdade.

Envexa dos que dicían que os seus,

Eran os seus amigo. Eran só envenxa

Do que ela podeu desafiar, o medo isolente

Ferida de bala fría ou brutalmente baticada,

Polo que executaba as ordes do mal vivo.

Dirixente da maldade e da perversidade,

Consumindores sustancias estupacientes

Facían as noites e días máis perversos.

A xornada laboral era inesgotable e

Revisar arquivos longos ou sen fin.

De pasantes de información segreda,

Enlace informativa, ponto medio

Da cadea transmisora en comunicación plena.

A información saía no diario dublinés

The Sunday Independent,

A mafia, de novo ameazaba a Ronnie,

De espíruto xeneroso ao servivio dos demáis.

Unha muller non exenta de beleza femenina .

Ronnie, quitaba a información dabondo

A Mafia, de novo, voltaba á lingoaxe amedrantador,

Cando na década do mil novecentos noventa,

Ao ano dous mil, pretendía facerse cargo

Das finanzas dublinesas Os Capos de Dublín

Xoves condeados a morte ou a longa adicción

Polo tráfico das tremendas drogas mortais.

Días de acoso e ameazas de morte continuamante

Mais Ronnie, non abandoada

Ó descubrimento da verdade, a lus agachada

A lus da verdade brillante

A medraxe dos capitais dos capos dublineses.

Namentras Ronnie seguía coa su carreira de averiguacións,

Ata que un día tremendo un motorista asasino

Totalmente cuberto da cor da morte disparou e asasinou

A Ronnie, no seu coche aos arredores

De Dublín Capital.

Considerado tan acto criminal

Como un crimen a Democracia de Irlanda.

A loita rematou nun crime horroroso,

Morreron xoves dando o seus seres a substancias oscenas.

Caeu a tristura longa dun silenzo perpetuo e consentido

Sairon filmes, libros e artigos

Sobre Ronnie. Dou a súa vida

Aos outros que por eles loitaba.

Deixou, por sempre, ao seu neno pequeno,

E a seu amado marido.

Ronnie xa non está eiquí non mundo vivo,

Pasou ao descanso total e absoluto.

Xa non escoitamos a súa voz verdadeira,

Dou a vida pola liberdade de expresión

Dou a vida para calmar a dor dos desaucidaos

Consumidores de drogas fatales.

Os tremendos capos do mal

Non dubidaron de rematar coa liberdade de expresión

De Ronnie: Deixou a súa vida no combate da mesma vida.

Miguel Dubois

Veronica Guerin, nacida en Dublín o día 5 de xunio de 1958. Tivo cuatro hirmáns más. Foi a Escola no mesmo Dubín. Estudou, posteriormente Contabilidade e Investigación no Trinity College, lugar de estudio de tantos irlandeses, cómo Oscar Wilde, o Samuel Becket. Ronnie, Verónica Guerin, fundou unha compañía de Relacións Públicas, antes de xunguirse, ao Sunday Bussiness Post e ao Sunday Tribune. En 1994, comezou a escribir sobre sobre ese fenómeno tremendo do Crimen Organizado irlandés para o diario Sunday Independent. Ronnie foi unha Mae de Familia que se sinteu, conmocionada polos estragos que a droga facía. Foi unha muller guapa e xove . Non lle chegaban as explicacións oficias ou a lexislación vixente, que podería ser un porto franco para os narcos. Atopará incompresión polas autoridades políticas, da propia policía e de compañeiros de profesión e da súa familia. Trátase dunha muller nun mundo de homes, dunha persóa anticonvencionalista nun ambente conservador, dunha Mae de Familia que está a descoidar aos seus a prol da súa tarefa investigativa . En máis dunha vez estivo a pundo de deixalo, mais non foi capaz, porque estaba na convicción de que a súa laboura ía axudar ao seu pais, e así foi. Verónico Guerin, será agoro un novo icono, según as palabras de Aengus Fanning, o seu ex-xefe e editor do Sunday Independent. Seu monumento conmemorativo está no famoso, Dublin Castle, monumento fundamental e histórico da cidade dublinesa. Ronnie simboliza a coraxe e a valentía. Como muller logrou triunfar no mundo dos homes. Pola súa causa, cambiou a lexislación penal de Irlanda, que determinou que o traballo policial, se non más doado, si máis efectivo. Para o seu irmán Jimmy Guerin, a lembranza de Ronnie sempre estará presente na súa ente. Comenta Jimmy: estabamos, sempre, moi xunguidos pero, a verdade é que todos perderon a alguén: maes, fillas, hirmáns, hirmás, maridos, esposas,fillos as súas mais. Un bota en falla a diversión e a tolemia total que ela imprimía en calquera festa ou reunión Verónica estaba para todo aquelo que nos necesitabamos. Ao servizo dos demáis. Ronnie ía moito máis aló de todo eso. Para no ser descubierta utilizóu diferentes pseudónimos. Como consecuencia de lo escrito en el periódico, recibíó diversas amenazas de morte. El día 30 de xaniro de 1995 dérronlle un tiro nunha perna. A pesares do acontecido siguíu coas investiagacións, apoiada cun sistema especial de seguridade instalado polo diario The Irish Independent, para protexela a súa integidade. O día 13 de setembro de 1995, o criminal convicto, John Gilligan, atacóuna namentras Ronnie pretendía entrevistala. Este secuencia aparece na película e é brutal. O fillo de Ronnie, también, foi ameazado e La Garda Síochána, La Policía de Irlanda, ofreceulle escolta as 24 horas do día, pero ella rexeitóuna. O día 26 de Xunio de 1997, cando Ronnie conducía su coche por la M7, cerca de Newlands Cross, uns poucos kilómetros ás aforas de Dublín, cando se parou nuns semáforos, unha moto, que estivera a seguirlle, púxose a súa altura. e un dos motoristas disparánlle a Ronnie, repetidas veces. Foron seis disparos que a firen de xeito fatal. O asasinato foi calificado polo Taiseach John Burton, como un ataque a a democracia. Verónica Guerin fue premiada con el International Press Freedom Award, curiosamnte, concedido a unha muller.

ADICADO AO XUÍZ GARZÓN

                                                                                 Pontevedra, ao 14 de abril de  2010

                                                          Adico, este poema ao XUÍZ GARZÓN.

Xustiza enteira non existe, migaldas dela si, xustiza parcial, a curto plazo.

Xustiza por conveniencia, ao non acatar a sentencia establecida.

Xustiza que  dí: négome a cumprir ,á abriga correspondente!

Xustiza, queren como xustiza feita a medida, traxe de sastre máxico.

Eu todo fágoo ben, tí falo todo mal, din as linguas sabedoras,

Que creen saber máis que os xuices verdadeiros con sentido xusto

Non é xusto culpar ao que non ten culpa e  traslada a culpa correspondente.

Non é xusto  non admitir erros cometidos e  negar a verdade ingrata.

Non é xusto mentir para cambiar  a verdade única que só ten un camiño

Non é xusto construir teorías dadas a maquinación ou ao engano perverso.

Non é xusto dividir a unha sociedade, supostamente, xunguida polo ben común.

Non é xusto escachar a rotura do equelibrio que nos mantén sereos,

Non é xusto crear un verdade falsa, unha mentira máis antre tantas outras.

Non é xusto romper os criterios éticos que fannos respetarnos como seres humanos.

Non é xusto roubar o que non che pertence, porque non é teu.

Todo aquel  que, somentes, pense en sí, pelo comportamento egoísta

Non quere aos demáis, afróntase  aun próximo común.

Pola contra non se quere asemesmo, porque ambicionan o poder alléo

Que non lles pertence. Peta a envexa adsurda e o desequilibrio chama

O insulto divide, quebra as normas da convivenza para crear barullo e desconcerto

Crea reconres e xenera  venganzas absurdas, enfrontamentos absurdos.

A mezquindade é un fenómeno cotía que amárganos a día enteiro.

A solidaridade é un fenómeno soterrado, algo esquencido e arcaico,

Que xurde coma fonte crara, nos intres difíciles,

Cando a xustiza  tansfórmase nunha mentira continuada,

A quebra dos principios máis elementáis da humana convivencia

Xenera problemas e contradiccións, mentiras, divisións,

E tremendos absurdos xeeradores de miseria intelectual,

Dificilmente resolubles, labirintos extraños con saídas de medo.

A sociedade xunguida xeera forza absoluta

Equilibrio; xeera seguridade sociai e vida xunguida.

Vencer o día a día, o brazo con brazo, os días do almanaque,

Sigificado  é rachar con todo sentimento egocéntrico.

Recoñecer as túas culpas e non culpar ao que está limpo.

Significa recoñecerte a ti mesmo, admitirte e entregarte aos demáis

Mais os deusdes estranos da política actual, feiticieros falsos e absurdos

Deixan de recoñecer  as súas torpezas os seus males considerables.

As veces os deuses políticos

Aínda non saben o que é o xénero  humano xusto  e equilibrado.

O practicar o senso común habitual e sinxelo.

O feito de construir unha Nazón solidaria.

Mentir  sobre mentir é crear

A gran mentira monumental,

O desequilibrio do Estado

A información manipulada

Da por froito un mundo irreal,

Creible para o eido fanático,

Que pon vendaxes espesos diante dos seus ollos cegos.

Recoñocer a verdade única, a que, verdadeiramente,

Existe é a labor de cada cidadán civilizado amante do mundo solidario

As verdades non avantan en paralelo, unha choca coa outra.

Verdade real existe, somentes, unha,

A outra suposta verdade

Non é máis que un desexo reprimido,

Un insulto á verdade única.

A verdade que toda unha Nazón asinou.

A creazón do disparate,

Chegou a condear ao xuíz Baltasar Garzón

O mundo disparatado medra

Namentras non se fala do delito político correspondente.

Aquel que non interesa ser falado.

E o mal vai facendo máis mal,

De sócato, Balatasar Garzón,

Defensor dos dereitos humanos

Perseguidor dos crimes de lesa humanidade,

Vese sentado na cadeira dos acusados.

De súpeto o mundo da verdadeira xustiza,

Conveirtiuese  en presunto delincuente.

Que estrano resulta todo

Vivimos  no mundo inverso da verdade non interesante.

Baltasar Garzón: desésoche toda ,sorte do mundo, pola xustiza verdadeira, a única existente.

                                            Miguel    Dubois.