AMOR E HAITI

                 Pontevedra, ao 16 de xaneiro de 2010.

AMOR E HAITÍ

                      I 

Sentín, que ía perdéndote,

Polas verbas duras

Que pronunciaches,

As veces, preguntábame:

Que máis quédame por quitarme

Do que digo que me pertence?

Acaso debo retirarme o sorriso ledo

Da miña cansada faciana?

Acaso debo dicir mentiras absurdas

Cando manda, sempre, decir

A verdade que reventa a inmadurez intelectual?

Acaso debo renunciar ao dereito fundamental,

De querer e amar ao noso idioma galego?

Lingua da miña infancia pasada,

Lingua da miña mocidade leda

Lingua que habita no meu interior

E que a pronuncio e falo,

Como deber e dereito dun galego

Amante dunha Galicia fermosa.

                                 II

A filosofía falsa a vida carente

De sentimento solidario

É un feito real.

Habita na soidade correspontende,

Pero, ao parecer, non quer decir

Que compartas o senso do ben e da Xustiza.

Dame un cachiño do teu corazón aberto.

Dame un bico pequeno cáseque indivisible.

Dame a man con convencemento

Berra liberdade plena

Busca o senso da ledicia máis pura.

                                      III

Nos fondos dos camiños agachados,

Atópanse estranas mercadorías

De comercio de contrabando,

Estraños artiluxios

Que se atopan nada máis

Nos finais  de roitas caen camiños agachados.

                                       IV

Entón a noita é coma unha noito escura

De verán perdido no medio das verdes Silveiras.

E cando atópome nunha noite de verán Escura,

Paréceme que a lúa enteira

Escapara do celo estrelado,

E paréceme que os teus beizos doces,

Escápanse dos meus famentos.

E na noite estival abro a porta enteira

Ao mundo imaxinativo,

E voume perdendo rápida e torpe

Por teu corpo espido.

E as nosas vidas latexan. Que forza

O amor está aceso

Bicámonos con agarimo,

Lentos e desexosos

Con tódalas ganas de amarnos, sempre,

Levamos todo a vida  xuntos,

Amándanos no transcurso

Do tempo imparable

E atópoche distinta,

Pero eres a mesma

Aínda que non pareces a mesma.

                          V.    Tristura

                              Eran momentos tranquilos,

Tranquilos coma sempre, máis de súpeto

A brutal forza da natureza,

En poucos segundos,

Actuóu de asasina inmediata,

Do drama haitiano.

O tremendo derrume

Das estructuras construídas

Os edificios caídos,

Convertidos e sepulturas tremendas.

A berro espantoso,

Do corpo dorido,

A morte inesperada,

A caída enteira dun pobo

Tremedamente castigado.

Nenos, mulleres, homes,

Nativos ou estranxeiros,

Foron o froito do tremenda sacudida

Da terra enfandada,

Quebradora de ledicias

E creadora de prantos horribles.

                     VI

Os homes e as mulleres máis

Necesitados

Do mundo enteiro son os eternos Perdedores, perdendo, agora, todo.

Sofren, por igoal, os mesmos seres humanos

Desvalidos, pobres, necesitados,

Namentras outros predican

A falla de respecto

Aos seres humanas pobres,

Por seres pobres.

O mundo inxusto va dando voltas

Ao revés; onde estara a xustiza,

Cando lle darás a man túa,

Ao que dis que adoras

E nono soportas?

Comparte có que necesita apoio

Reventa o corazón egoísta,

Ábrete ao mundo que ti mesmo, pechas.

Non renegues  da túa lingua autóctona.

Loita polo xustiza

Loita pola desigualdade,

Axuda ao que o necesita,

E non te negues a ti mesmo.

Afírmate e entrégate

Ao mundo solidario.

                      Miguel  Dubois.

    Pontevedra, ao 23 de xaneiro de 2010

NON NOS ARRINQUES  A LINGUA PROPIA.

De  me maneira decirlle que si

A aquelo carende se senso

Carencia da lóxica inmediata

A ideoloxia mintireira

A demagoxia constante

Sempre foron pantasmas tremendos

Que veñen  e marchan

Coma o péndulo dun vello orloxo.

Falar temos que falar, sempre.

Traizoarías a Rosalía,

A Curros

Ou a Pondal?

A nosa lingua mae 

Non quere ser rexeitada por ninguén,

Namentras outros seres insensatos

Son os criadores poderosos

dunha sociedade galega dividida.

Mágoa as flores perdidas,

A creazón do desalento constante.

Hoxe na Alameda calaron

Os paxariños cantores,

O ceu estaba  gris moi gris,

E comenzan a caer as primeiras

Pingas da choiva castigadora.

Que vista máis bela

Que teus ollos lindos,

Que vista máis bela

Cando  a tarde lenta e sosegada

Cae sobre o Océano Atlántico

Namentras as ondas saltimbanquis

Crean a fermosura do mar vivo.

Que bonito é o noso país,

Miña amada terra

As fermosas praias

Os verdes montes,

As veigas cheas

E os pinos movéndose

Por mor do soplo de vento ceibo.

Son galego enteiro,

Con cara ampla

E corazón ledo.

Non renego de nada

Da miña identidade propia.

Parece coma se un corvo negro,

Apoderásese dun idioma querido,

Falado dende neno,

Pero sempre hai un estrano lugar

Para a súa presecución e falso delito.

O campo da demagoxia pura,

Ocuparon o espazo amplo

Froito da manipulación lexislativa.

Fobias de señoritos finos,

Tanto tempo na percura do consenso

Para agora queredes dividir

Ao pobo galego soberano.

Algúns rexeitan a lingua do seus pais.

De maneira estraña e ateigados de absurdos

Complexos, froito  do non aceptamento

Ao que son. Son os galegos renegados

Que non  se aman asemesmo.

É unha mentira disfrazada

De verdade falsas.

Son as palabras bárbaras e tremendas,

Que firen os corazóns doidos

De que  serve a ceptar o que somos.

Dame a impresión que vivimos

No absurdo, no que non ten senso,

Na época dourada de facer mal.

Non importa o quen sexa

Nametras o que dirixe incorrectamente

Afártase de crear confusíón

De derivar naquelo que é inutil,

Mais que se sente importante

Sen serlo.

Que é ser importante?

Mentira máis

Mentira menos,

Caducidade das palabras verdadeiras

Teoría da crispración calculada,

E foi entón que aquelo que era doado

Fíxose complicado e absurdo.

Era coma se cambearan os signos mattemáticos,

O máis era un menos,

E o multiplicar era dividir.

Unha Galicia con fendas e feridas.

O lobo negro tansformado

En secuenxia humana,

Ruxe no fondo da noite perdida.

                                   XÚBILO

Pero X. L. Méndez Ferrín querido,

Hoxe serás o novo Presidente

Da Real Academia Galega,

Por merecemento propio,

Porque eres un ser único,

Meu querido profesor,

Meu conselleiro lector,

A través da lectura dos teus queridos libros.

Non che quixeron darche o Premio Nobel.

Pero ti hoxe, a partires do

Vintatres de xaneiro, sábado,

Do ano de dous mil dez,

Eres o novo Presidente

Da RAG.

Vaian ao traveso deste homilde poema

Os meus parabéns, querido Xosé Luis.

                                 Miguel  Dubois.

 

 

A XOSÉ LUÍS MÉNDEZ  FERRÍN.

 

 

 

 

  MEU QUERIDO PROFESOR.

 

 

 

Pasaron os tempos distantes,

 

Afastados de memorias reáis,

 

Ateigadoas de soños cumplidos.

 

Pero xa vai tanto tempo daquel

 

Tempo amarrado a lembranza,

 

Ao tempo que nunca voltará,

 

Máis fomos construíndo,

 

Co paso dos anos vividos,

 

Fermosas hestorias,

 

Ou momentos duros

 

Que doían dabondo e tanto

 

Ti comenzaras, con

 

Percival e Outras Hestorias,,

 

Aquel comezo máxico,

 

Tempos con Lugrís, Avilés,

 

Madrid , Café Xixón

 

Que da comezo a túa sabedoría

 

Coma escrito galego de vangarda

 

Quizáves revolucionaria.

 

As túas liortas políticas

 

As túas guerras verbais,

 

A palabra metaforfoseada,

 

Para convertilo en libros deliciosos,

 

Que invitan a lectura,

 

Lectura cun certo fondo didáctica,

 

A beleza das palabras

 

O discurso da verba escrita,

 

Era un fonte de hermosura continua.

 

Aquela pequeno escrito

 

Que deixáchelo pegado,

 

No disco de Pilocha,

 

Idioma Meu, Manuel María,

 

Dous o tres párrafos fermosos,

 

Dicián: dende punta de cabalo de afora...

 

Tería que coller  a funda do vinilo negro,

 

Fixarme na  beleza de Pilocha,

 

E darlle a volta a funda do disco,

 

Para o difrutar das palabras fermosas túas.

 

Foches un profesor agarimoso,

 

E sempre, ficou en mín a túa pegada,

 

Respetuosa, igoalitaria e homilde.

 

Teus alumnos queríamosche moito,

 

O día da tristura da morte do teu meniño,

 

Ficamos derrubados no medio da aula triste.

 

Non diferenciabas aos teus alumnos,

 

Nem polo xeito de vestir,

 

Nen por nada diferente.

 

Eras agarimoso con Isaac, lémbraste?

 

O ventre hinchado dil os riles enfermos,

 

O amigo Fálagan, sorrinte, sempre,

 

E o sobriño  de Anxel Fole,

 

A quen ti tratabas, agarimosamente.

 

Leónides de Carlos era un gran amigo teu

 

El, de igoal xeito era bon.

 

Con Pólvora e Magnolias,

 

A il ía adicado. Leónides,

 

Predidente do Colexio de Doutores e Licenciados,

 

Teu amigo, Laredo, teu crítico.

 

Eras naqueles tempos pasados,

 

Modo de comunicación constante,

 

Ou ben  se fora polos teus libros ideais.

 

O Grupo de Comuncación Poética,

 

Rompente: Alfonso Pexegueiro,

 

Ille del Dones, Foles,

 

Antón  Reixa, Alberto Avendaño.

 

Aquela pólvora revolucionaria,

 

Aquel estourido tremedo,

 

Fíxose a beleza da magnolia queda e soave.

 

Alá ficaron Arraianos,

 

Retorno a Tagen  Ata,

 

Voce na Néboa,

 

Poesía enteira de Heriberto Bens,

 

O Fin dun canto,

 

Erótica,

 

Estirpe,

 

O Outro,

 

Era na Selva de Esm,

 

Contra Maquiero,

 

O Crepúsculo es as Formigas

 

Arrabaldo de Norte,

 

Elipsis e Outras Sombras,

 

Antón e os Iñocentes,

 

Crónica de Nós,

 

Amor de Artur,

 

Arnoia Arnoia,

 

Bretaña Esmeraldina

 

Arrianos,

 

No Ventre do Silencio,

 

Fría Hortensia e outros contos.

 

 

As fría mañáns nas Travesas,

 

O s cafeses quentiños,

 

Engulidos nos bares achegados.

 

O curto camiño do establecento público,

 

Atá o Instituto de Santa Irene,

 

A complidcidade coas rapazas lindas

 

Do Instituto femenino,

 

Os primeiros pitos fumados

 

A contragosto,

 

A insolencia do lunfardo,

 

O adolescente en liorta,

 

E exposisión polo suposto amor

 

Dunha rapaza do Instituto femenino.

 

A seriedade do Director Pazos,

 

Namentas Laerdo pensaba matemáticamente,

 

E codeada sen límites

 

A Don Gozalo de Berceo

 

Os apuntes do bon Leónidos,

 

Encol da Filosofía Clásica

 

Da Antiga Gecia,

 

Parménides de Elea,

 

Zenón, Heráclito.

 

Os comentarios que percorrían a zóa

 

Das Travesas. As faladurías de Rufo

 

Ou as faladurías do fillo de Rufo.

 

A luz pobre no interior da aula gris.

 

A severidade da palabras que dictaban.

 

O medo ao definido e a non sei que.

 

A túa postura valente ante os tempos

 

Daquela. A lei dictatorial

 

A orde do medo,

 

O tapar as bocas abertas

 

Pidindo liberdade,

 

O reloxo enorme na torre outa.

 

Do Instituto de Santa Irene,

 

A quietude das arbres verdes

 

Apuntando ao ceo vigués.

 

Ceo gris dunha cidade perdida en gris,

 

A lus apagada,

 

A Praza de América, ateigada de derrota.

 

As cicatrices da vida nas nosas costas,

 

A apertura que nunca chegaba,

 

O desasosego; a rotura da armonía

 

A rabia traducida a un pechamento colectivo.

 

O abuso constante a lei do medo

 

Pero, agora, Xosé Luís, amigo,

 

Chegache a presidencia da RAG,

 

Por eso de ti escrebo con ledicia,

 

Porque merécelo, incansable escritor

 

Lector afinado, bon escolledor de autores,

 

Joyce, Faulkner, Kerouack.

 

Percival descansa na hestoria do tempo,

 

Máis valeu a pena, Xosé Luis.

 

 

                                        Miguel  Dubois

      Terras de Marín, 1 de febreiro de 2010.

 LIBERDADE DE VENTOS.


Visión crara do arte de amar fondo,
Fondo amo ao límite constante.
Constantemente espido ó arte  de amar,
Amar  é a vida con  quentura tenra
Tenra habita nos nosos corazóns quentes,
Quentura que fai feliz, ao ser humano abandoado,
Abandoado  atópome ao tope de tódolos topes,
Topes, límites, muros outos ou longos valados,
Valados que non existen no meu interior morno,
Mormo é o líquido branco,
Branco da leite da vaca branca,
Branca escuma dunha onda perdida.
Perda no cumio da escume branca,
Brancos son os ronseles longos,
Longos barcos que navegan polo mundo mariño,
Mariño ou mariñeiro, oficios ou mariñeiros,
Mariñeiros os pensamentos habitánme,
Habitánme  en faros outos,
Outos alumeadores, avisadores, de roitas e perigros.
Perigros van deixando a babor e a estribor,
Estribor, rumbo a dereita,
Dereita vai o barco veleiro belo,
Belo da liña de frotación,
Frotación da beleza navegante,
Navegante de mares afastados,
Afastados do mundo civilizado,
Civilizado navengante,
Nanvegante de vidas e mares de azuis corais,
Corai dun fondo fermoso,
Fermosura ilimitada,
Ilimitada beleza física,
Fisicamente perfecta,
Perfecta na transmisión da verba presente,
Presente ausente de pasado choroso,
Choroso vivo na lembraza,
Lembranza sen límites nen obxetivos,

             Obxetivo é vivir para vivir,

             Vivir o paso do día luminoso,

             Luminoso significa un corazón aceso,

             Aceso de soños inacabados,

             Inacabado atópome no medio do espazo libre,

             Liberdade atopo nos  ventos fermosos,

             Fermoso Norte,

             Norte deliberado e querido,

             Querido é o vento que acariñáme,

             Acaríñame vento ventiño  Norte,

             O Norte enfrente dos meus ollos; quero mirar,

             Mirar a senda que xa pisei  no mundo pasado,

             Pasado que habitas no meu corazón,

             Corazón hábito é refuxio de ser quen son,

             Son a camiñante constante,

             Constante paso forte,

             Forte situacón vivida,

             Vivida oas límites constantes sometidos,

             Sometidos as palabras valeiras,

             Valeiros corazóns da inxustiza pervesa,

             Perversión do arte do desamor.

                     Desamor que mata e fire,

             Fire a perversión de fabricas falsas carecias,

             Carencia enteira, sufrimento perfecto,

             Perfecto agasallo inútil do desamor,

             Non concibo o mundo da carencia afectiva,

             Afectiva é a man que me dás a miña man,

             Man con mans, afecto, e amor constante.

                                 Miguel   Dubois

CARUMA

Pontevedra. ó 10 de febreiro de 2010.                 Meu pequeno homaxe a                CARUMA, músicos  e cantantes                           do Folke  Galego Pensaba eu, na maxia de vivir tranquilo, No sentimento ledo e costante, De agarimarme có son da música fermosa. Camiñando polos camiños cotíás, Do estar e  ser, a veces, sen estar, Escoitaba o soave son dunha fraute doce, Delicada e estimada que apretaban Os beizos finos dunha persoa  a quen coñezo. No fondo do son craro, Medraba unha fonte de propulsión máxica. Cós sons agudos e lindos, Perdinme no son dunha frauta doce, Que decoraba, constantemente, Os camiños dos sons. Entón eu parecía que estaba a soñar Parecía que non vivía Que a frauta doce e soave Enfeitizárame coma  a un neno pequeno. Concentreimo, máis, ao fondo do sons E de sácato un marvilloso acordeón De son perfecto engadía As cantigas fermosas un ar bohemio bonaarense. E a cantante solista dicía que mecesitaba Ar limpo para respirar. nanentras ela cantaba Os instrumentos soaban perfectamente. Laíabase polo castigo da rutina constante E dicía caer no solpor estúpido Dunha vida mecanizada, pola rutina robótica. Entón os tambores laiábande fortemente, A modo de protesta dun magnífico batería. Os coros de xeito exacto, Acompaban a voz de muller solista, Que un día quería estar soia E ao areal marchar, por sempre. Guitarrista cálido, cordas fortes Son delicado. O conxunto perfecto Marchaba a son de voces e instrumentos. Púdenme sentir fermosamante ateigo Dunha beleza particular. Puden disfrutar dos vosos sons peculiares Das vosas vosas ceives e potentes. Porque que farei, como deciades vós Cando ti non estás aquí. Eídeme de consumir sen o teu amor quentiño E de sentir a dor do frío que chama No mundo do desamor. E cando entro no meu pequeno coche Encho coa vosa música deliciosa O habitáculo, tamén, pequeno, Mais non vou só, Afástome da tristura doroso E me afundo coa vosa linda música, Deliciosos CARUMA. Traballadores do Folke Galego, Norabóa, por sempre. Miguel    Dubois

SOIDADE

                                                              Pontevedra, ao 16 de outubro de 2006.

Soidade xusta do momento adecuado.
Sinto a súa figura permanente,
A miña rente, perpetua e detida,
Mirada perdida no fondo oculto e ao afastado
Dun vaso cheo de ilusións perdidas,
A solicitude constante á perda do medo asasiño,
A matanza inútil da barbarie constante,
O desalento queimante, o xuramento falso,
A verdade valeira de contido real,
A doutrina da mentira cotiá,
A perda da confiaza valeira,
O rechouchío do paxaro confinado, de por vida,
Á gaiola constante. Que remate da liderdade debida,
O decir amar e sintes o rexeite ao delirio tremendo.
O mundo é unha continua mentira,
Que remata por encher ó campo da verdade querida.
Como averiguar en onde está o vértice concreto
Do senso do equlibrio total.
Coma farei para non disparar coa miña lingua bruta,
Verdades que traspasen os límites delimitados.
Como vou a encaixar verdade coa verdade.
Coma quitar do mundo real o que xerera desequilibrio.
Como xuntarme a un anaco de amor cálido e desinteresado.
Como habitar no senso pleno o que eu son.
Espido de medo que mata, sen presa nen permiso.
Como encher os meus erros cun cachiño tenro,
De sabedoría fonda que invita á flor do equilibrio constante.
Cono abandoar todo aquelo que me doe dabondo,
E invita a un equilibrio curativo e dinámico.
Son coma o cabaleiro manchego, perdido
No fondo da súa inxenuidade suprema.
Perdido estou antre muiños de vento,
E tantos libros lidos sen senso.
Fiquei cego de sabedoría,
Fiquei tolo de inxenuidade,
E coa miña lanza longa e estreita,
Loito con pantastas existentes no meu maxín.
Inxenuidade adsurda, illa das ilusións perdidas,
Pérda absoluta da palabra exacta pero absurda.
O mundo das palabras decisivas,
Perderónse polos camiños longos da vida.
Quizáves, vivimos sen vivir,
O senso real ao que pertencemos.

Encher o que cheira a constante valeira,

É unha laboura dura e tremenda.

Doado é encher os vasos do líquido elemento,

Doado é falar sen senso, absurdumante,

Caíndo en verbas delirantes

Carentes de significado puro

E significante concreto.

A palabra espida

É a finción da perda de tempo limpo.

Convídoche a ser ti mesmo,

A coñecerche, integramente,

A túa aceptación plena.

Convídoche a decer o que eres

E non a afirmar o que che gustaría ser.

Vive o mundo con sentido que vives o mundo enteiro.

Vive para vivir,

Vive para sentir,

Vive para ó ben

Vive para a aceptación do mal.

Recicla a teoría do mal infundado,

Quérete como eres tí,

Funde coma ferro líquido

Aquilo que non admites no teu ser interior.

Respira fondo,ondá habita a  ledicia constante.

A vida vive por si mesma.

Se te sentiras coma un barco sen rumbo,

Acude ao mundo solidario,

Acude ao mundo orientativo.

Énchete enteiro e, sempre, vive vivindo.

                                      Miguel   Dubois.